« به نام خدای باران برف و بنفشه »
 
 
هوا بی رحمانه سرد است
باد زوزوه کشان می وزد بر گونه های زخمی شهــــر
ابـر می نشیند بر طاقِ ماه
تا ترک خوردگیِ  بغضِ پِـگاه 
بر  زانوانِ  درهم کشیده ی زمین
 
اینجا نه جای مهــر است  نه  یقین
همه جا پر شده از آتش ِ کین 
 درحوالـیِ  ازدحامِ  بویِ مـرگ
کولیان  مست اند ز سمفونیِ رقصِ  برگ
 
شده اند چو  چلچله ای  وامانده در تب غزل
اسیر نوازشِ  گرم خورشید
و خزیدن لای گیسویِ بید
گوش کن
گوش کن تپش عاطفه را
خـُـنَـکایِ خـَـتمِ خاطــره را
این گلوی گـُـداخته ی شهر بغض  دارد
امشبی  را دعای گیسو بـُـران باران بخوان درپاییزی ترین ربنایِ  قنوتِ شب
از ردای  پنجـره
تا بهار حنجره
برای بغضِ بارانِ برف و بنفشه
 
بغضِ تـرانه
بغضِ تــــو
اینجا همه  آلوده ی بغض اند
دعا کن  
امشبی را تا سحـر
برای هـُـبوط باران...
 
 
  
 
ــــــــــــــــ
به قلم بارونی : زِلفِشِــــه ----نگارش  پاییز91